۱۳۹۷ اسفند ۵, یکشنبه

مقصر خریدار پراید نیست!


این روزها که خودروسازان ماشین های خود را به قیمتی بالاتر از گذشته در کمتر از یک ساعت فروختند، باعث شد خیلی ها خریداران این خودروها را مورد انتقاد قرار دهند که چرا با خرید این خودروهای بی کیفیت و عدم پیوستن به تحریم خرید خودرو، خودروسازها را در گران کردن قیمت ها جسورتر کرده اند. در کل هم زیاد می شنویم که می گویند در دنیا هر وقت چیزی گران می شود، مردم با تحریم خرید آن کالا، آن را ارزان می کنند!! فقط در ایران است که هر چه گران می شود، مردم بیشتر برای خرید آن صف می کشند!
در همین خصوص دو نکته قابل اشاره است.
1- در هر کجای دنیا اگر مردم بدانند کالایی را امروز نخرند، فردا باید گرانتر بخرند، برای خرید آن همین امروز اقدام می کنند یا به زبان ساده تر هجوم می برند. فرقی نمی کند که ایران باشد، آمریکا باشد و یا سوییس!! هر کس خرده عقلی اقتصادی داشته باشد همین کار را می کند. اگر مصرف کننده پراید که علی القاعده گزینه دیگری برای خرید ندارد، می داند که اگر امروز این خودرو را 50 میلیون نخرد، ماه دیگر باید همان را 60 میلیون بخرد، کار درستی کرده که آن را خریده است. مقصر گرانی او نیست. مشکلِ کیفیت پایین خودروی داخلی و قیمت گذاری آن، جای دیگری است.
2- در خصوص سرمایه گذاری هم به همین شکل است. اگر پراید و امثال پراید به چشم سرمایه گذاری دیده شوند، بازدهی آنها فقط مهم است. اگر پراید 20 میلیونی در عرض چند ماه بشود 50 میلیون، این یعنی 150 درصد سود!!! (البته 150 درصد سود ریالی نه سود ارزی.) موارد مشابه هم هستند. هر روز در بورس سهام هایی خریده می شوند که ارزش خاصی ندارند مگر اینکه همه امید دارند که خریداری حقوقی به اصطلاح بزند زیر قیمت و آن را بالا ببرد و یک عده با این رانت اطلاعاتی سود کنند. یا حتی خود دلار و سکه!! کسی که دلار و سکه می خرد و با هزار ترس در خانه نگه می دارد به این امید که روزی گران شود و سود کند یا حداقل ارزش پولش را حفظ کند، مگر کار بهتری می کند؟
مشکل صنعت خودروی ایران، با نخریدن حل نمی شود. خودروسازها کاسبی خود را خوب بلد هستند و می دانند که چه کار کنند و چه بازی هایی در بیاورند که جنسشان روی دستشان نماند. هم از منظر مصرف کننده و هم از نظر سرمایه گذاری، مقصر خریدار نیست. کار از جای دیگری خراب است.

۱۳۹۷ بهمن ۲۹, دوشنبه

22 بهمن: هدف کوتاه مدت اقتصاد!


اینطور که با گذشت مدت کوتاهی از 22 بهمن، قیمت ها رو به صعود شده اند و آشفتگی نسبی بر اقتصاد حاکم شده است، این شائبه را ایجاد می کند که مسئولین امر برای آبروداری چهلمین سالگرد انقلاب، به هر طریقی که بود قیمت ها را پایین نگه داشته بودند. حالا با گذشتن این تاریخ و نکوداشت این مناسبت، گویی خیالشان راحت شده است که بر خلاف آرزوهای آمریکایی ها، انقلاب چهلمین سالگرد خود را نیز جشن گرفت و دیگر نیاز نیست که کار خاصی انجام دهند. در حقیقت به نظر میرسد اقتصاد ایران بعد از 22 بهمن، دچار بی هدفی شده است و به هر آن سویی قرار است برود که تا به حال به زور نرفته بود یا رفته بود اما به زور برگشته بود!

به راستی یک سال دیگر و یا ده سال دیگر، اقتصاد ما کجاست؟