۱۳۹۴ فروردین ۲۴, دوشنبه

در ستایش خرد!


دیدار اوباما و برادر فیدل کاسترو به عنوان رییس جمهور کوبا، پایان یک کلیشه مسخره است: دیدار کردن ممنوعه رییس جمهور و یا مقامات دو کشور. انگار این کلیشه مسخره آنقدر هم مسخره نیست و در برخی از کشورها، ایدئولوژی و گاه از ارکان نظام سیاسی شده است. اگر کشوری، رییس و مقام کشور دشمنش را ملاقات کرد و در جلسه ای با او نشست و دست داد و یا در خیابان با او قدم زد تا اتفاقا بر مواضع غیرموافق خود پافشاری کند و راهی بیابد که با دیپلماسی منافع کشورش را حفظ کند، یعنی اینکه مملکت، ایدئولوژی، مذهب، دین و کشور همه از بین رفت!!!    
جالب اینکه روسای جمهور آمریکا در اوج جنگ سرد با روسای جمهور شوروی و پس از آن با روسای جمهور روسیه ملاقات های زیادی داشته اند و شاید هر ماه وزرای خارجه اشان دیدار می کرده اند و هنوز دیدار می کنند اما کوبا که نوچه و مهره شوروی بود، تازه بعد از بیش از 20 سال از سقوط شوروی توانست بر تابوی دیدار با رییس جمهور آمریکا غلبه کند و همین الآن هم معلوم است که این دیدار چه افتضاح بزرگی برای آرمان های شکست خورده یک ملت است. در طول این سال ها معلوم است که چه کسی ضرر کرده است: آمریکا با این همه متحد اقتصادی و سیاسی در سراسر دنیا یا اقتصاد و جامعه فروپاشیده کوبا با ایدئولوژی ورشکسته کمونیست؟ معلوم است که چه کسی برد: چین منعطف و عقل مدار و یا کوبای سرسخت و بی فکر؟
البته مسلما منظور من این نیست که حالا با دیدار روسای جمهور کوبا و آمریکا، کوبا گلستان می شود و یا آمریکا دست از زیاده خواهی بر می دارد. بلکه حرفم این است که با عدم این دیدار هم اتفاق بهتری نیفتاد و تازه شکسته شدن این تابو، حاکی از شکست عمیق تری در کوباست: پذیرفتن رسمی هدر رفتن دهه ها وقت و انرژی و فرصت های کوبا بخصوص بعد از فروپاشی شوروی! 
.
نوشته سال گذشته من را راجع به کوبا اینجا بخوانید و حتما فیلم مستند آن نوشته را نگاه کنید... تحریم های آمریکا و خودتحریمی نظام کوبا شاید به سرعت این کشور را به زانو در نیاورد، اما بعید است که کسی به کوبای امروز نگاه کند و از عقب افتادگی عمیق و دردناک آن تاسف نخورد...

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر